Rozdział Czwarty Breathe and balance and love

Obudziłam się na łóżku w swoim pokoju. Na pewno Alex przeniósł mnie, gdy szedł do domu. Wstałam z łóżka przeciągając się leniwie. Spojrzałam na zegarek wiszący na ścianie. Jest szósta. Czyli już czwartek. Jeden dzień do wyjazdu. Wchodząc do salonu ujrzałam na kanapie torbę z zakupami. Była przyczepiona na niej kartka z podpisem Alexa. Otworzyłam torbę i zobaczyłam czarny płaszcz, który widziałam na wystawie. Nie mogłam uwierzyć, Alex kupił mi ten płaszcz. Z wielkim uśmiechem na twarzy przymierzyłam go. Podeszłam do lustra w korytarzu i zaczęłam oglądać się dookoła. Płaszcz kontrastował z moją wręcz białą karnacją. Ściągnęłam okrycie i powiesiłam na wieszaku koło lustra. Wzięłam szybki prysznic i ubrałam czyste ubranie. W kuchni zrobiłam sobie kawę i jajecznicę. Zanim skończyłam kawę ktoś zapukał do drzwi. Poszłam otworzyć, ponieważ byłam pewna, że nie Alex. Otwierając drzwi zobaczyłam niską blondynkę o dzikim spojrzeniu.

-Ashley Blaykley?- Zapytałam zdziwiona i jednocześnie przerażona, co osoba, której wprost nienawidzę robi o dziewiątej rano pod moimi drzwiami.

-Tak, jestem Ashley Blaykley, a ty Merenwen Fairchild, rano jesteś strasznie rozkojarzona.

-Ha ha, bardzo śmieszne.- Uśmiechnęłam się kwaśno.- Czego chcesz?

-Może zaprosisz mnie do środka?- Mówiąc to próbowała się przecisnąć między moim ramieniem, ale jestem od niej szybsza i nie dałam jej przejść.

-Mów, czego chcesz i idź stąd.

-No dobra, słyszałam, że jutro wybierasz się do Idrisu, więc miałabym do ciebie małą prośbę...

-Cokolwiek to jest mówię NIE.-Chciałam zamknąć drzwi, ale zatrzymała je kolanem.

-Chociaż posłuchaj...- Nigdy nie widziałam jej takiej miłej, ale i tak nie pomogę jej w niczym.

-Nie trudź się, i tak nie zrobię nic, o co mnie prosisz!-Nie wytrzymałam i zaczęłam krzyczeć.

-Nigdy o nic cię nie proszę mogłabyś pomóc mi, chociaż raz!- Ona także wrzeszczała tym swoim okropnym głosikiem.

-Ej! Co tu się dzieje!?-Nagle zza jej pleców wyłonił się Alex.

Ashley jak zawsze, kiedy go widzi zaczyna poprawiać sobie włosy.

-Ja tylko chciałam ją o coś poprosić o coś, a ona zaczęła na mnie wrzeszczeć...- Gdy to mówiła była bardzo bliska wybuchnięcia płaczem. Jak na nią patrzałam chciało mi się rzygać.

-Ashley myślę, że powinnaś już pójść.-Alex położył dłonie na jej i zwrócił ją w stronę wyjścia. Zanim jednak wyszła odwróciła się w moją stronę, a ja wystawiłam jej język. Wiem, że to mało dojrzałe, ale mało mnie to obchodzi. Gdy Alex ją odprowadził weszliśmy razem do domu, a ja zamknęłam drzwi na klucz.

-O, co tu chodziło?-Zapytał mnie z nutą uśmiechu na twarzy.

-Przyszła tu i chciała wejść do domu, a gdy jej nie pozwoliłam zaczęła mnie prosić o jakąś przysługę. Powiedziałam, że nic dla niej nie zrobię, nawet nie wiem, co chciała.-Zaśmiałam się trochę sztywno. Byliśmy w połowie drogi do kuchni, gdy się odwróciłam i przytuliłam go.

-Dziękuję, ale wiesz, że nie musiałeś tego robić?-Powiedziałam nadal tuląc się do niego.

-Co? Nie musiałem jej wypraszać? Myślałem, że chcesz się jej pozbyć...

-Mówię o płaszczu, a nie o tej paskudzie!-Zaśmiałam się tym razem zupełnie naturalnie.

-Aaaa to... Nie ma sprawy.- Wziął w dwa palce jeden niesforny kosmyk moich włosów i wsadził mi go za ucho.

-Wiesz, że jesteś moim najlepszym przyjacielem?

-Wiem, a ty wiesz, że jesteś moją najlepszą przyjaciółką?

-Oczywiście.- Powiedziałam i skręciłam do salonu. Nagle poczułam jak ciągnie mnie za rękę i odwraca w swoją stronę.

-Gdzie idziesz?-Zapytał.

-Do salonu...-Mówiąc to byłam zdziwiona i speszona.

-Nie. Idziemy pobiegać.-Oznajmił i wyszliśmy z domu.

Biegaliśmy ponad pięć godzin. Wykończeni poszliśmy do jego domu na obiad. Po zjedzeniu obiadu wyszliśmy na spacer. Do mojego domu wróciliśmy o godzinie szesnastej. Nawet nie zdążyłam ściągnąć butów, gdy zadzwonił telefon Alexa.

-Halo?-Spytał.-Tak jest tutaj.-Spojrzał na mnie i podał mi komórkę-Moja mama.

-Tak, słucham.

-Merenwen, właśnie dzwonili do mnie z Moskwy...-Mama Alexa mówiła jakoś dziwnie.

-Tak? I co u rodziców? Czemu do mnie nie zadzwonili?- Powiedziałam lekko zawiedziona, że nie zadzwonili do mnie tylko do Charolotte.

-Merenwen to nie byli twoi rodzice...

-No to, kto?-Kto mógłby inny dzwonić z Moskwy?? -Zapytałam siebie w myślach.

-Dzwonił jeden z mieszkańców tamtego Instytutu, był wielki atak demonów... Twoi rodzice walczyli do końca, ale nie udało im się przeżyć.-Pani Shade rozpłakała się.-Tak mi przykro, kochanie...

Upuściłam telefon i nie ruszałam się.

-, Co się stało?-Zapytała mnie Alex, nawet nie spoglądając w dół na swój roztrzaskany telefon.

-Moi rodzice nie żyją!-Krzyknęłam. Rozpłakałam się i upadłabym gdyby Alex nie wziął mnie na ręce. Położył mnie na łóżku kładąc się koło mnie. Przytulił mnie i próbował uspokoić. Lecz bez skutku. Moi rodzice umarli. Nie został mi nikt oprócz Alexa.

Rozdział Trzeci This is the start of how it all ends

Siedziałam w fotelu i próbowałam skończyć książkę. Bez skutecznie. Cały czas myślałam o tym, że jadę do Idrisu. Nigdy nie byłam w stolicy Nocnych Łowców. Nie wiedziałam jak się ubrać, co spakować.  Mam dużo czasu, dlatego że nie idę jutro Instytutu. Mama mojego najlepszego przyjaciela zwolniła nas żebyśmy mogli przygotować się do podróży. Wyruszamy w piątek o siódmej. Bramę otworzy Praski czarodziej Nathaniel. Zatrzymamy się w Rezydencji Shade'ów, gdzie w dzieciństwie mieszkał ojciec Alexa. Wstałam z fotela i poszłam do swojego pokoju zacząć się pakować. Otworzyłam wielką szafę. Grzebiąc w niej uświadomiłam sobie, że mam tylko mnóstwo czarnych T-Shirtów i dresów.  Sfrustrowana napisałam sms do Alexa.

Ja: Nie mam, co spakować do walizki! Przecież nie pojadę w dresach!!!

Po chwili dostałam wiadomość.

Alex: Twój telefon jeszcze działa!?  To jakieś czary!!!!!!

Ja: Telefon nie jest teraz najważniejszy....

Alex: Dobra, dobra.... Hmmmmm.......

Ja: Nie pojadę do Idrisu…

Alex: Czekaj ja coś wymyśle. Daj mi trochę czasu.

Ja: Nie mam ani jednej sukienki, nawet spódnicy. No poza tą w czaszki to nie mam, ale ona raczej się nie nadaje.

Alex: WIEM!!!! Idziemy na zakupy. Poświęcę się, jeśli nie będę musiał słuchać, że źle na tobie leży i innych bzdur.

Ja:, Ale poświęcenie.  Gdzie się spotkamy?

Alex: Zaraz będę u ciebie.

Ja: Czekam...

Poszłam do łazienki doprowadzić swoje włosy do porządku. Poddałam się i rozpuściłam je. Usłyszałam pukanie do drzwi i zawołałam, że drzwi są otwarte. Nigdy się nie maluję, nawet nie mam żadnych kosmetyków, więc byłam już uszykowana. Wyszłam z łazienki i poszłam do kuchni wiedząc, że Alex na pewno tam jest.

-Przybywam z odsieczą-zawołał jednocześnie przytulając mnie.

-Znasz, chociaż jakiś sklep gdzie mogę kupić parę sukienek?

-Tak. Mama powiedziała mi gdzie są najlepsze sklepy.-Uśmiechał się tak szeroko, że i ja się uśmiechnęłam.

Poszłam do pokoju i wyciągnęłam z szafki portfel i klucze od domu i poszliśmy. Sklep znajdował się cztery ulice dalej. Gdy weszliśmy do niego czuć było aromat wiśni i jaśminu, co pasowało do wnętrza sklepu. Zaczęłam oglądać piękne białe, koktajlowe i czarne kreacje. Wybrałam trzy sukienki i poszłam zapłacić.

-I widzisz po problemie.-Mówiąc to wziął torbę z sukienkami i wyszliśmy ze sklepu.

Szliśmy chodnikiem. Zatrzymałam się przy jednej z wielu wystaw sklepowych. Zobaczyłam najpiękniejszy płaszcz, jaki widziałam w życiu. Cały czarny, długi do kolan, z kożuchem na kapturze i śnieżnobiałymi guzikami. Patrzałam na niego przez dłuższy czas zanim weszłam do sklepu sprawdzić ile kosztuje. Gdy zobaczyłam cenę stwierdziłam, że nie stać mnie na nią.

-Co się stało? -Zapytał Alex

-Nie stać mnie na niego.-Powiedziałam smutno.

Alex przytulił mnie i wyszliśmy ze sklepu. Po wejściu do domu spakowałam sukienki do walizki.

-Chcesz coś do picia? -Zapytałam przyjaciela.

-Kawę.

Wstawiłam wodę w czajniku i usiadłam przy stole obok Alexa.

-Aż tak podobał ci się ten płaszcz?-Zapytał patrząc na mnie.

-Tak! Był pię...

Nie dokończyłam, bo gwizdek wyskoczył z czajnika. Zrobiłam dwie kawy i poszłam do salonu. Usiedliśmy na kanapie opierając się o siebie. Leżąc tak i oglądając telewizję usnęłam na jego ramieniu.

Rozdział Drugi At the end of it all, you’re still my best friend

Dziś na moje nieszczęście uczyliśmy się równowagi. Moja równowaga jest równa równowadze hipopotama. Za każdym razem, kiedy wchodziłam na linę spadałam po jakiś pięciu sekundach. Dlatego też stałam się dziś pośmiewiskiem, ale nie obchodziło nie to myślałam tylko o tym, co chce mi powiedzieć Alex.

-Alex! - Krzyknęłam, kiedy go zobaczyłam- Alex! - On jednak się nie odwrócił.

-Shade! Stój! -Krzycząc to biegłam i wypadł mi telefon z kieszeni.

-Cholera, znowu?- Powiedziałam widząc, że szybka pękła jeszcze bardziej.

-Fairchild, spokojnie- Alex podszedł i podniósł mój telefon szczerząc się -Coś ty zrobiła z tym telefonem?

-Upadł mi dzisiaj już drugi raz.

-Wątpię, żeby dało się z nim coś zrobić-Śmiał się, co mnie irytowało.-Idziemy?

-Tak. Co chciałeś mi powiedzieć?

-Nie tak szybko Fairchild, chyba możesz poczekać aż będziemy w domu?-Położył rękę na mojej głowie i ściągnął mi gumkę do włosów.

-Nie przeginaj Shade!-Rozczesałam włosy palcami i ruszyliśmy w drogę. Alex mieszkał w domu, który znajdował się ponad trzy kilometry od Instytutu. Szliśmy chwilę w ciszy, kiedy na moście Karola, Alex podszedł do barierki. Poszłam za nim i przez chwilę oglądaliśmy piękne niebo. Często tak robiliśmy.

-Alex, chyba musimy już iść.- Stwierdziłam pociągając go za rękę.

-Meren..-Zaczął, ale natychmiast mu przerwałam.

-Nie mów tak do mnie!- Krzyknęłam z wściekłością. Nienawidzę swojego imienia i Alex dobrze o tym wie.

On tylko się roześmiał i dalszą drogę przebiegliśmy. Biegnąc z nim czułam się świetnie. Metr od bramki zwolniliśmy i Alex otworzył mi bramkę i puścił przodem. Miał piękny duży ogród, nigdy nie mogłam się na niego napatrzeć. Pełno różnorodnych kwiatów, o, których nazwach pewnie nie miałam pojęcia. Przed samym domem rosły piękne biało-niebieskie róże. Otworzyłam drzwi bez pukania, ponieważ mama Alexa Charlotte powiedziała, że jak jeszcze raz zapukam to nie wpuści mnie do domu. Zawsze mi mówiła, że to jest też mój dom. I właśnie tak się tu czułam. Rozebrałam się i powiesiłam kurtkę na wieszaku. Szłam do kuchni, a Alex tuż za mną.

-Dzień Dobry.- Przywitałam się z uśmiechem.

-Witaj, słoneczko. -Charlotte podeszła i ucałowała mnie w policzek.

-Cześć Mamo.- Powiedział Alex stojąc za mną.

-Cześć Synku.- Podeszła do Syna i także go pocałowała w policzek.- Głodni?-Tym razem zwróciła się do nas obojgu.

-Tak!-Odpowiedzieliśmy chórem.

-To dobrze. Zrobiłam dziś placki ziemniaczane, Wen lubisz je?- Zapytała jednocześnie przewracając placki na patelni.

Alex wybuchnął śmiechem i śmiał się z minutę.

-Mamo ona zjadłaby kilogram placków i wołała więcej.

-Nie przesadzaj to, że lubię placki nie oznacza, że zjadłabym kilogram.

-No nie wiem.-Szturchnął mnie łokciem i nadal się śmiał.

-To dobrze zrobiłam dzisiaj ich bardzo dużo.-Powiedziała jego mama nadal stojąc przy patelni.

-Dla niej nie wystarczy.-Mówiąc to uchylił głowę pod moim ciosem wymierzonym w głowę.

Zasiedliśmy do stołu i każdy nakładał sobie jedzenie. Jedliśmy w ciszy, gdy Charlotte zapytała:         -Merenwen, Alex powiedział Ci już o tym gdzie wybieramy się wszyscy pojutrze?

-Nie mamo, nie powiedziałem jej i dzięki, że zepsułaś mi tą chwilę.-Powiedział lekko zawiedziony.

-Ale, o co chodzi?

-W piątek jedziesz z nami do Idrisu.- Znowu uśmiechał się od ucha do ucha i patrzał na moją reakcję.

-Co?!-Nie mogłam uwierzyć - Ale jak to? Mieliście jechać sami.

-Alex powiedział, że nigdzie nie jedzie bez ciebie, więc nie mieliśmy innego wyboru i zadzwoniliśmy do twoich rodziców zapytać się czy się zgadzają.-Pani Shade także nie mogła przestać się uśmiechać.

-Czyli co?-Ciężko mi było w to uwierzyć.

-Jedziemy w piątek do Idrisu!-Krzyknął Alex.

Zerwałam się z krzesła i pobiegłam do Alexa i zaczęłam go ściskać, piszczeć i dziękować. Dopiero po pięciu minutach puściłam go. Nie mogłam uwierzyć. Ale to prawda. Jadę do Alicante z moim najlepszym przyjacielem.

Rozdział Pierwszy Waiting

Aromat kawy tylko w części wynagradzał mi to, że musiałam wstać o tak wczesnej porze. Szczerze mówiąc bardzo rzadko wstawałam o piątej rano. Pijąc kawę i jedząc tosty słuchałam radia, ku mojemu zdziwieniu leciały moje ulubione piosenki, które rzadko puszczano w radiu. Jedna z niewielu zalet wstawania o piątej. Nucąc piosenkę zaczęłam sprzątać po śniadaniu. Myjąc naczynia spojrzałam na zegarek. Zakręciłam kurek i pobiegłam do łazienki. Nie mogłam spóźnić się na szkolenie Nocnych Łowców, moja nauczycielka Vivian nienawidzi, gdy ktoś się spóźnia. Ubrałam swój ulubiony czarny T-Shirt i luźne, czarne materiałowe spodnie. Spoglądając w lustro rozczesałam i związałam w koński ogon swoje czarne, niesforne włosy. Wychodząc z łazienki sięgnęłam po telefon, który leżał na komodzie w holu. Szybko ubrałam buty i wybiegłam z domu przy okazji trzaskając drzwiami. Schodząc ze schodów upuściłam komórkę. Cała szybka była rozbita, ale na szczęście działa. Puściłam się biegiem. Dobrze, że Instytut, w którym przechodzę szkolenie znajduje się zaledwie kilka przecznic od mojego domu. Biegnąc patrzałam na ludzi w kawiarniach, gołębie jedzące okruchy chleba i stare uliczki. Zawsze uważałam, że Praga jest piękna, ale dopiero teraz uświadomiłam sobie, jakie magiczne jest to miasto. I wcale nie mam na myśli magii Praskich czarodziei. Cała droga zajęła mi około pięciu minut, ale jestem pewna, że i tak się spóźniłam. Gdy weszłam do Instytutu wszyscy już się rozgrzewali. Myślałam, że uda mi się wejść niepostrzeżona, ale Vivian od razu mnie zauważyła i ruszyła w moją stronę.

 –Merenwen! - Zawołała wściekle- Gdzieś ty się podziewała? Czy ty nie możesz, choć raz się nie spóźnić?- Mówiąc to rzucała mi groźne spojrzenia jeden za drugim- Idź zajmij swoje miejsce, ale żeby był to ostatni raz. Zajęłam miejsce koło swojego najlepszego przyjaciela Alexa. Bez słowa zaczęłam się rozciągać. Alex szturchnął mnie w ramię i uśmiechnął się do mnie próbując mnie rozweselić.  Wykrzywiłam usta w coś przypominającego uśmiech. Znaliśmy się z Alexem od siedmiu lat odkąd przeprowadził się z Chicago do Pragi. Nasi rodzice znali się od dawna, więc bardzo często się widywaliśmy i zostaliśmy najlepszymi przyjaciółmi. Gdy moi rodzice przeprowadzali się do Moskwy, w której obecnie prowadzą Instytut Alex obiecał im, że się mną zaopiekuje. Codziennie po szkoleniu chodzę do jego domu na obiad, a potem on odprowadza mnie do domu.  Rozmyślając spojrzałam na Alexa, który cały czas patrzała na mnie.

-Co? -Powiedziałam próbując nie krzyczeć - Czemu się tak patrzysz?

-Spokojnie Wen, spokojnie-mówiąc to uśmiechał się tak, że było widać jego idealnie białe zęby.

-Czemu się tak uśmiechasz?

-Powiem Ci po zajęciach.-Znowu uśmiechnął się szeroko i zobaczyłam błysk w jego jasnoniebieskich oczach.  Więc nie zostało mi nic innego jak tylko czekać .