Dziś na moje nieszczęście uczyliśmy się
równowagi. Moja równowaga jest równa równowadze hipopotama. Za każdym razem,
kiedy wchodziłam na linę spadałam po jakiś pięciu sekundach. Dlatego też stałam
się dziś pośmiewiskiem, ale nie obchodziło nie to myślałam tylko o tym, co chce
mi powiedzieć Alex.
-Alex! - Krzyknęłam, kiedy go zobaczyłam-
Alex! - On jednak się nie odwrócił.
-Shade! Stój! -Krzycząc to biegłam i
wypadł mi telefon z kieszeni.
-Cholera, znowu?- Powiedziałam widząc, że
szybka pękła jeszcze bardziej.
-Fairchild, spokojnie- Alex podszedł i
podniósł mój telefon szczerząc się -Coś ty zrobiła z tym telefonem?
-Upadł mi dzisiaj już drugi raz.
-Wątpię, żeby dało się z nim coś
zrobić-Śmiał się, co mnie irytowało.-Idziemy?
-Tak. Co chciałeś mi powiedzieć?
-Nie tak szybko Fairchild, chyba możesz
poczekać aż będziemy w domu?-Położył rękę na mojej głowie i ściągnął mi gumkę
do włosów.
-Nie przeginaj Shade!-Rozczesałam włosy
palcami i ruszyliśmy w drogę. Alex mieszkał w domu, który znajdował się ponad
trzy kilometry od Instytutu. Szliśmy chwilę w ciszy, kiedy na moście Karola,
Alex podszedł do barierki. Poszłam za nim i przez chwilę oglądaliśmy piękne niebo.
Często tak robiliśmy.
-Alex, chyba musimy już iść.-
Stwierdziłam pociągając go za rękę.
-Meren..-Zaczął, ale natychmiast mu
przerwałam.
-Nie mów tak do mnie!- Krzyknęłam z
wściekłością. Nienawidzę swojego imienia i Alex dobrze o tym wie.
On tylko się roześmiał i dalszą drogę
przebiegliśmy. Biegnąc z nim czułam się świetnie. Metr od bramki zwolniliśmy i
Alex otworzył mi bramkę i puścił przodem. Miał piękny duży ogród, nigdy nie
mogłam się na niego napatrzeć. Pełno różnorodnych kwiatów, o, których nazwach
pewnie nie miałam pojęcia. Przed samym domem rosły piękne biało-niebieskie
róże. Otworzyłam drzwi bez pukania, ponieważ mama Alexa Charlotte powiedziała,
że jak jeszcze raz zapukam to nie wpuści mnie do domu. Zawsze mi mówiła, że to
jest też mój dom. I właśnie tak się tu czułam. Rozebrałam się i powiesiłam
kurtkę na wieszaku. Szłam do kuchni, a Alex tuż za mną.
-Dzień Dobry.- Przywitałam się z
uśmiechem.
-Witaj, słoneczko. -Charlotte podeszła i
ucałowała mnie w policzek.
-Cześć Mamo.- Powiedział Alex stojąc za
mną.
-Cześć Synku.- Podeszła do Syna i także
go pocałowała w policzek.- Głodni?-Tym razem zwróciła się do nas obojgu.
-Tak!-Odpowiedzieliśmy chórem.
-To dobrze. Zrobiłam dziś placki ziemniaczane,
Wen lubisz je?- Zapytała jednocześnie przewracając placki na patelni.
Alex wybuchnął śmiechem i śmiał się z
minutę.
-Mamo ona zjadłaby kilogram placków i
wołała więcej.
-Nie przesadzaj to, że lubię placki nie oznacza,
że zjadłabym kilogram.
-No nie wiem.-Szturchnął mnie łokciem i
nadal się śmiał.
-To dobrze zrobiłam dzisiaj ich bardzo
dużo.-Powiedziała jego mama nadal stojąc przy patelni.
-Dla niej nie wystarczy.-Mówiąc to
uchylił głowę pod moim ciosem wymierzonym w głowę.
Zasiedliśmy do stołu i każdy nakładał
sobie jedzenie. Jedliśmy w ciszy, gdy Charlotte zapytała: -Merenwen, Alex
powiedział Ci już o tym gdzie wybieramy się wszyscy pojutrze?
-Nie mamo, nie powiedziałem jej i dzięki,
że zepsułaś mi tą chwilę.-Powiedział lekko zawiedziony.
-Ale, o co chodzi?
-W piątek jedziesz z nami do Idrisu.-
Znowu uśmiechał się od ucha do ucha i patrzał na moją reakcję.
-Co?!-Nie mogłam uwierzyć - Ale jak to? Mieliście
jechać sami.
-Alex powiedział, że nigdzie nie jedzie
bez ciebie, więc nie mieliśmy innego wyboru i zadzwoniliśmy do twoich rodziców
zapytać się czy się zgadzają.-Pani Shade także nie mogła przestać się
uśmiechać.
-Czyli co?-Ciężko mi było w to uwierzyć.
-Jedziemy w piątek do Idrisu!-Krzyknął
Alex.
Zerwałam się z krzesła i pobiegłam do
Alexa i zaczęłam go ściskać, piszczeć i dziękować. Dopiero po pięciu minutach
puściłam go. Nie mogłam uwierzyć. Ale to prawda. Jadę do Alicante z moim najlepszym przyjacielem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz