Całą
noc szlochałam. Alex leżał koło mnie próbując mnie uspokoić, lecz
bezskutecznie. Dopiero nad ranem przestałam płakać. Gdy skończyłam jeszcze
nigdy w życiu nie czułam się taka pusta. Pocieszała mnie jednak myśl o tym, że
Alex leży przytulony do mnie. Zwlekłam się z łóżka próbując nie obudzić go.
Poszłam prosto do łazienki wziąć szybki prysznic. Skończywszy prysznic poszłam
do kuchni. Usiadłam na krześle i patrzałam przed siebie. Odwróciłam wzrok, aby
zobaczyć, która jest godzina. Jest 6.38.W piątek. Zerwałam się z krzesła i
poszłam budzić Alexa.
-Alex,
wstawaj!- Szturchałam go ręką-No budź się!
-Co...
Się stało? -Mówiąc to ziewnął.
-Jest
się piątek, zaraz się spóźnimy. -Powiedziałam lekko zaskoczona, że nie pamięta,
co dziś za dzień. -Wstawaj, rusz się jedziemy do Idrisu!
Alex
usiadł na łóżku i spojrzał się na mnie.
-Jak
to? Jedziesz do Idrisu?
To
pytanie trochę mnie zirytowało.
-Oczywiście,
a czemu miałabym nie jechać?
Alex
zaczął drapać się po głowie z miną zakłopotania.
-Myślałem,
że w tej sytuacji nie pojedziesz do Alicante...
Łzy
stanęły mi w oczach, ale szybko je powstrzymałam. Nie chciałam znowu się
załamywać.
-W
takiej sytuacji jeszcze bardziej chcę tam jechać.-Wykrztusiłam próbując być
spokojna.
Popatrzał
na mnie bez słowa i wstał pośpiesznie z łóżka. Spojrzał mi w oczy i zapytał.
-Wszystko
w porządku? Jesteś pewna, że możesz jechać?- Pytając złapał mnie za rękę.
-Tak,
jestem pewna.- Powiedziałam ściskając jego dłoń trochę mocniej. Odwzajemnił
gest pocałował mnie w skroń i poszedł do łazienki. Pakowałam się pośpiesznie
jednocześnie rozmyślając o rodzicach. Byli tak dobrymi ludźmi. Pojechali do
Moskwy, by pracować w tamtejszym Instytucie, zostawiając swoją nastoletnią
córkę samą sobie. Moje przemyślenia przerwał Alex wchodządzy do pokoju.
-Gotowa?
-Zapytał
-Tak,
jestem gotowa.
Uśmiechnął
się i pokiwał głową zachęcająco. Ruszyłam za nim i wyszliśmy z domu. Zamknęłam
drzwi na klucz i ruszyliśmy. Przez większość drogi nikt nie odezwał się ani
słowem. Było tylko słychać samochody i szuranie kółek naszych walizek o
chodnik. Pod koniec trasy Alex zerknął na mnie.
-Jestem
z Ciebie dumny.-Powiedział z uznaniem.
-Dlaczego?
-Spytałam szczerze zdziwiona.
-Mimo
śmierci twoich rodziców nie załamałaś się i jedziesz do Idrisu. Po wczorajszej
wiadomości byłem pewien, że zostaniesz w domu. Chciałem zostać z tobą, ponieważ
ja chciałbym, aby w takiej sytuacji był ktoś przy mnie. Ale ty zdecydowałaś się
pojechać mimo wszystko.
Gdy
skończył mówić zrobiło mi się jednocześnie miło i smutno. Ale starałam się o
tym nie myśleć. Szliśmy tak Praskimi uliczkami i skręciliśmy w lewo. Tam byli
już rodzice Alexa i czarodziej Nathaniel. Gdy zobaczyła mnie Charlotte pobiegła
w moją stronę i ściskała mnie z całych sił.
-Co
ty tu robisz skarbie? -Zapytała z drżącym głosem.
-Postanowiłam,
że pojadę z Wami.-Powiedziałam stanowczo.
-Dzielna
dziewczynka.-Pocałowała mnie w czoło i poszła w kierunku bramy. Tata mojego
przyjaciela wszedł już w bramę i najprawdopodobniej był już w stolicy Nocnych
Łowców. Charlotte także weszła w bramę i zniknęła. Podeszłam bliżej i
przywitałam się z czarodziejem. Podeszłam do bramy i spojrzałam w bok. Alex
stał obok mnie nie odrywając ode mnie wzroku.
-Razem?
-Zapytał łapiąc mnie za dłoń.
-Razem.-Odpowiedziałam.
Zrobiliśmy
krok i znaleźliśmy się w bramie czekając na skutki teleportowania się.
