Rozdział Czwarty Breathe and balance and love

Obudziłam się na łóżku w swoim pokoju. Na pewno Alex przeniósł mnie, gdy szedł do domu. Wstałam z łóżka przeciągając się leniwie. Spojrzałam na zegarek wiszący na ścianie. Jest szósta. Czyli już czwartek. Jeden dzień do wyjazdu. Wchodząc do salonu ujrzałam na kanapie torbę z zakupami. Była przyczepiona na niej kartka z podpisem Alexa. Otworzyłam torbę i zobaczyłam czarny płaszcz, który widziałam na wystawie. Nie mogłam uwierzyć, Alex kupił mi ten płaszcz. Z wielkim uśmiechem na twarzy przymierzyłam go. Podeszłam do lustra w korytarzu i zaczęłam oglądać się dookoła. Płaszcz kontrastował z moją wręcz białą karnacją. Ściągnęłam okrycie i powiesiłam na wieszaku koło lustra. Wzięłam szybki prysznic i ubrałam czyste ubranie. W kuchni zrobiłam sobie kawę i jajecznicę. Zanim skończyłam kawę ktoś zapukał do drzwi. Poszłam otworzyć, ponieważ byłam pewna, że nie Alex. Otwierając drzwi zobaczyłam niską blondynkę o dzikim spojrzeniu.

-Ashley Blaykley?- Zapytałam zdziwiona i jednocześnie przerażona, co osoba, której wprost nienawidzę robi o dziewiątej rano pod moimi drzwiami.

-Tak, jestem Ashley Blaykley, a ty Merenwen Fairchild, rano jesteś strasznie rozkojarzona.

-Ha ha, bardzo śmieszne.- Uśmiechnęłam się kwaśno.- Czego chcesz?

-Może zaprosisz mnie do środka?- Mówiąc to próbowała się przecisnąć między moim ramieniem, ale jestem od niej szybsza i nie dałam jej przejść.

-Mów, czego chcesz i idź stąd.

-No dobra, słyszałam, że jutro wybierasz się do Idrisu, więc miałabym do ciebie małą prośbę...

-Cokolwiek to jest mówię NIE.-Chciałam zamknąć drzwi, ale zatrzymała je kolanem.

-Chociaż posłuchaj...- Nigdy nie widziałam jej takiej miłej, ale i tak nie pomogę jej w niczym.

-Nie trudź się, i tak nie zrobię nic, o co mnie prosisz!-Nie wytrzymałam i zaczęłam krzyczeć.

-Nigdy o nic cię nie proszę mogłabyś pomóc mi, chociaż raz!- Ona także wrzeszczała tym swoim okropnym głosikiem.

-Ej! Co tu się dzieje!?-Nagle zza jej pleców wyłonił się Alex.

Ashley jak zawsze, kiedy go widzi zaczyna poprawiać sobie włosy.

-Ja tylko chciałam ją o coś poprosić o coś, a ona zaczęła na mnie wrzeszczeć...- Gdy to mówiła była bardzo bliska wybuchnięcia płaczem. Jak na nią patrzałam chciało mi się rzygać.

-Ashley myślę, że powinnaś już pójść.-Alex położył dłonie na jej i zwrócił ją w stronę wyjścia. Zanim jednak wyszła odwróciła się w moją stronę, a ja wystawiłam jej język. Wiem, że to mało dojrzałe, ale mało mnie to obchodzi. Gdy Alex ją odprowadził weszliśmy razem do domu, a ja zamknęłam drzwi na klucz.

-O, co tu chodziło?-Zapytał mnie z nutą uśmiechu na twarzy.

-Przyszła tu i chciała wejść do domu, a gdy jej nie pozwoliłam zaczęła mnie prosić o jakąś przysługę. Powiedziałam, że nic dla niej nie zrobię, nawet nie wiem, co chciała.-Zaśmiałam się trochę sztywno. Byliśmy w połowie drogi do kuchni, gdy się odwróciłam i przytuliłam go.

-Dziękuję, ale wiesz, że nie musiałeś tego robić?-Powiedziałam nadal tuląc się do niego.

-Co? Nie musiałem jej wypraszać? Myślałem, że chcesz się jej pozbyć...

-Mówię o płaszczu, a nie o tej paskudzie!-Zaśmiałam się tym razem zupełnie naturalnie.

-Aaaa to... Nie ma sprawy.- Wziął w dwa palce jeden niesforny kosmyk moich włosów i wsadził mi go za ucho.

-Wiesz, że jesteś moim najlepszym przyjacielem?

-Wiem, a ty wiesz, że jesteś moją najlepszą przyjaciółką?

-Oczywiście.- Powiedziałam i skręciłam do salonu. Nagle poczułam jak ciągnie mnie za rękę i odwraca w swoją stronę.

-Gdzie idziesz?-Zapytał.

-Do salonu...-Mówiąc to byłam zdziwiona i speszona.

-Nie. Idziemy pobiegać.-Oznajmił i wyszliśmy z domu.

Biegaliśmy ponad pięć godzin. Wykończeni poszliśmy do jego domu na obiad. Po zjedzeniu obiadu wyszliśmy na spacer. Do mojego domu wróciliśmy o godzinie szesnastej. Nawet nie zdążyłam ściągnąć butów, gdy zadzwonił telefon Alexa.

-Halo?-Spytał.-Tak jest tutaj.-Spojrzał na mnie i podał mi komórkę-Moja mama.

-Tak, słucham.

-Merenwen, właśnie dzwonili do mnie z Moskwy...-Mama Alexa mówiła jakoś dziwnie.

-Tak? I co u rodziców? Czemu do mnie nie zadzwonili?- Powiedziałam lekko zawiedziona, że nie zadzwonili do mnie tylko do Charolotte.

-Merenwen to nie byli twoi rodzice...

-No to, kto?-Kto mógłby inny dzwonić z Moskwy?? -Zapytałam siebie w myślach.

-Dzwonił jeden z mieszkańców tamtego Instytutu, był wielki atak demonów... Twoi rodzice walczyli do końca, ale nie udało im się przeżyć.-Pani Shade rozpłakała się.-Tak mi przykro, kochanie...

Upuściłam telefon i nie ruszałam się.

-, Co się stało?-Zapytała mnie Alex, nawet nie spoglądając w dół na swój roztrzaskany telefon.

-Moi rodzice nie żyją!-Krzyknęłam. Rozpłakałam się i upadłabym gdyby Alex nie wziął mnie na ręce. Położył mnie na łóżku kładąc się koło mnie. Przytulił mnie i próbował uspokoić. Lecz bez skutku. Moi rodzice umarli. Nie został mi nikt oprócz Alexa.