Aromat kawy tylko w części wynagradzał mi
to, że musiałam wstać o tak wczesnej porze. Szczerze mówiąc bardzo rzadko
wstawałam o piątej rano. Pijąc kawę i jedząc tosty słuchałam radia, ku mojemu
zdziwieniu leciały moje ulubione piosenki, które rzadko puszczano w radiu.
Jedna z niewielu zalet wstawania o piątej. Nucąc piosenkę zaczęłam sprzątać po
śniadaniu. Myjąc naczynia spojrzałam na zegarek. Zakręciłam kurek i pobiegłam
do łazienki. Nie mogłam spóźnić się na szkolenie Nocnych Łowców, moja
nauczycielka Vivian nienawidzi, gdy ktoś się spóźnia. Ubrałam swój ulubiony
czarny T-Shirt i luźne, czarne materiałowe spodnie. Spoglądając w lustro
rozczesałam i związałam w koński ogon swoje czarne, niesforne włosy. Wychodząc
z łazienki sięgnęłam po telefon, który leżał na komodzie w holu. Szybko ubrałam
buty i wybiegłam z domu przy okazji trzaskając drzwiami. Schodząc ze schodów
upuściłam komórkę. Cała szybka była rozbita, ale na szczęście działa. Puściłam
się biegiem. Dobrze, że Instytut, w którym przechodzę szkolenie znajduje się
zaledwie kilka przecznic od mojego domu. Biegnąc patrzałam na ludzi w kawiarniach,
gołębie jedzące okruchy chleba i stare uliczki. Zawsze uważałam, że Praga jest piękna,
ale dopiero teraz uświadomiłam sobie, jakie magiczne jest to miasto. I wcale
nie mam na myśli magii Praskich czarodziei. Cała droga zajęła mi około pięciu minut,
ale jestem pewna, że i tak się spóźniłam. Gdy weszłam do Instytutu wszyscy już
się rozgrzewali. Myślałam, że uda mi się wejść niepostrzeżona, ale Vivian od
razu mnie zauważyła i ruszyła w moją stronę.
–Merenwen! - Zawołała wściekle- Gdzieś ty się podziewała?
Czy ty nie możesz, choć raz się nie spóźnić?- Mówiąc to rzucała mi groźne
spojrzenia jeden za drugim- Idź zajmij swoje miejsce, ale żeby był to ostatni
raz. Zajęłam miejsce koło swojego najlepszego przyjaciela Alexa. Bez słowa
zaczęłam się rozciągać. Alex szturchnął mnie w ramię i uśmiechnął się do mnie
próbując mnie rozweselić. Wykrzywiłam
usta w coś przypominającego uśmiech. Znaliśmy się z Alexem od siedmiu lat odkąd
przeprowadził się z Chicago do Pragi. Nasi rodzice znali się od dawna, więc
bardzo często się widywaliśmy i zostaliśmy najlepszymi przyjaciółmi. Gdy moi
rodzice przeprowadzali się do Moskwy, w której obecnie prowadzą Instytut Alex
obiecał im, że się mną zaopiekuje. Codziennie po szkoleniu chodzę do jego domu
na obiad, a potem on odprowadza mnie do domu.
Rozmyślając spojrzałam na Alexa, który cały czas patrzała na mnie.
-Co? -Powiedziałam próbując nie krzyczeć
- Czemu się tak patrzysz?
-Spokojnie Wen, spokojnie-mówiąc to
uśmiechał się tak, że było widać jego idealnie białe zęby.
-Czemu się tak uśmiechasz?
-Powiem Ci po zajęciach.-Znowu uśmiechnął się szeroko
i zobaczyłam błysk w jego jasnoniebieskich oczach. Więc nie zostało mi nic innego jak tylko
czekać .
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz